Een heel persoonlijk verhaal vandaag: mijn ervaring met de POP-poli – deel 1. Dit deel zal gaan over de begeleiding die ik heb gehad tijdens mijn zwangerschap. Ook na de zwangerschap is de POP betrokken gebleven, maar dit zag er uiteraard anders uit. Vandaar dat er later een deel 2 verschijnt.
Lang heb ik getwijfeld of ik dit verhaal online wilde delen, tot op het moment van publiceren. Terwijl ik aan de andere kant denk: waarom zou ik me hiervoor schamen? Waarom zou ik mijn ervaring niet delen, want wie weet zijn er vrouwen die met dezelfde dingen worstelen als ik (deed). Dus wat de reden ook is dat je dit verhaal leest: ik hoop dat je er wat aan hebt!
De kraamperiode met onze eerste
Zoals jullie wellicht weten is in april ’22 onze dochter Julia geboren. Het herstel, zowel fysiek als mentaal, is voor mij (en daarom ook voor mijn man) pittig geweest. Ik ontwikkelde slaapproblemen en angstklachten en deze problemen versterkten elkaar alleen maar. Via mijn huisarts heb ik verschillende soorten slaapmedicatie voorgeschreven gekregen. Het was een zoektocht tot ik iets vond wat voor mij werkte én wat niet zo verslavend was dat ik er steeds meer van nodig zou hebben. Hoewel ik destijds heel blij was dat de medicatie er was – dit hielp me tenslotte opkrabbelen – is het niet fijn om het nodig te hebben. Je wil genieten van je kind/gezin, je focussen op je fysieke herstel en weer lekker dingen gaan ondernemen.
Gelukkig ben ik er uiteindelijk – en als ik terugkijk nog vrij snel – weer bovenop gekomen. Maar de periode heeft er bij mij flink ingehakt. Bovendien maakte het mij huiverig om het nog een keer aan te gaan. Toch zagen wij ons in de toekomst echt als gezin van 4, vandaar dat we de keuze hebben gemaakt om er nog een keer aan te beginnen.
Preconceptueel consult?
Ter voorbereiding op een nieuwe zwangerschap ben ik gaan rondkijken wat er mogelijk was aan hulp. Zo kwam ik terecht bij de POP-poli van het ziekenhuis. POP staat voor psychiatrie, obstetrie (verloskunde) en pediatrie (kindergeneeskunde). Ik vond het heel heftig klinken, vooral door het woordje ‘psychiatrie’ denk ik. In de beschrijving stond echter dat het (onder andere) geschikt is voor vrouwen die na hun vorige bevalling problemen hebben ervaren. Tja, ik paste dus toch wel in dat profiel. Ik besloot een afspraak te maken met de huisarts om me te laten doorverwijzen, want ook als je nog niet zwanger bent kun je daar ook al terecht met vragen en zorgen.
De huisarts verwees me direct door nadat ik mijn verhaal had gedaan. Het duurde wel een aantal weken voordat ik aan de beurt was. En in die tijd raakte ik al zwanger. Een preconceptueel consult was het dus niet meer. 15 weken zwanger was ik al, toen ik bij de POP in het Meander terecht kon. Ik had een intake met een psychiater en een psycholoog, waarbij ze uiteraard mijn verhaal wilden horen. Daarnaast vertelden ze wat zij konden bieden en daar was ik eigenlijk heel positief over!
Wie kom je tegen bij de POP-poli?
Tijdens de zwangerschap heb ik meerdere consulten gehad. Zo heb ik met de betrokken psycholoog een aantal EMDR-sessies gedaan. Hierbij stonden de nare ervaringen van de vorige bevalling en kraamperiode centraal. Ook heb ik meerdere keren een gesprek gehad met een verpleegkundig specialist. Met haar heb ik een signaleringsplan gemaakt voor na de bevalling: waaraan merk ik zelf (en kan mijn omgeving merken) dat het niet goed gaat? Daar staan ook de te nemen stappen in voor het geval dit weer aan de orde is. Een betrokken klinisch verloskundige van de afdeling gynaecologie heeft met mij gesproken over de vorige bevalling. Met haar heb ik een plan gemaakt dat ervoor moet zorgen dat ik dit geen tweede keer hoef mee te maken. En tenslotte heb ik met de psychiater gesproken. Zij heeft voor een aantal dagen slaapmedicatie voorgeschreven, zodat ik het direct kan gebruiken als dat nodig blijkt.
Een start met meer rust
Door al deze mensen voelde ik me serieus genomen. Bovendien geeft het mij heel veel rust dat we alles zo goed mogelijk van tevoren ‘geregeld’ hebben. Ik hoef niet bang te zijn dat mijn bevalling weer op dezelfde manier verloopt als de vorige keer. En dankzij het signaleringsplan weten we wanneer we (op tijd) aan de bel moeten trekken en bij wie we dan direct terecht kunnen. Heel fijn! Bovendien hebben we nu van tevoren al de keuze gemaakt om geen borstvoeding te gaan geven, wat ook een extra druk weghaalt. De vorige keer kwam dat namelijk niet goed op gang en dat leverde behoorlijk wat stress op. Nog even goed om te zeggen: qua zwangerschapscontroles ben ik al die tijd gewoon bij een verloskundigenpraktijk in het dorp geweest. Mijn zwangerschap was namelijk niet medisch en daarom is het ook niet nodig om de controles in het ziekenhuis te laten uitvoeren. Nog een pluspunt! Een verloskundigenpraktijk is toch een stuk laagdrempeliger en persoonlijker.
Wat betreft de zwangerschap ben ik dus zeker positief te spreken over de begeleiding van zowel de POP-poli als de verloskundige (en hun samenwerking). In een tweede deel bespreek ik de begeleiding van de POP zoals die na mijn bevalling ging.
Geef een reactie